Wednesday, April 25, 2012

ഇന്നലെ രാത്രിയില്‍ മഴ പെയ്തിരുന്നു..


രാത്രിയേറെ വൈകിയിരുന്നു. പുറത്തപ്പോഴും മഴയങ്ങനെ ഇരച്ചു പെയ്ത് കൊണ്ടിരുന്നു. ഒട്ടും മാന്യമല്ലാതെ തന്നെ ഇടിയും മിന്നലും ജനാലയിലൂടെ എത്തി നോക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഇപ്പോള്‍ കടന്നു വരുമെന്ന ഭീഷണ സ്വരത്തില്‍ കാറ്റ് ചില്ലുപാളികളില്‍ മുട്ടി വിളിച്ചിരുന്നു.


ചെവിയില്‍ ചേര്‍ത്തു വെച്ച ഇയര്‍ ഫോണില്‍ ഒരു ഹൃദയം നൊന്തു നൊന്തു പിടയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. പുറത്തെ താളമേളങ്ങള്‍ക്കിടയിലും എന്‍റെതെന്നോ നിന്‍റെതെന്നോ വേര്‍തിരിച്ചറിയാത്ത താളത്തില്‍ ആയിരുന്നു ആ മിടിപ്പ്. മയക്കത്തിനിടയില്‍ നിന്നും ഞെട്ടിയുണര്‍ന്ന്  അമ്മയെ തിരയുന്ന  കുഞ്ഞിനെ പോലെ ഇടയ്ക്കിടെ നീയെന്നെ തിരഞ്ഞു കൊണ്ടേയിരുന്നു.. ഞാനരികിലുണ്ടെന്നു പറയുമ്പോള്‍ ഒരു നിശ്വാസത്തോടെ മിഴികള്‍ ചേര്‍ത്ത്,പതുക്കെ..... ചേര്‍ത്തു പിടിക്കാനും ചുമലില്‍ മെല്ലെ താളം പിടിച്ച് കൊണ്ട്, നെറുകയില്‍ ഉമ്മ തന്നുറക്കാനും മനസ്സിങ്ങനെ കുതറിപ്പാഞ്ഞു കൊണ്ടേയിരുന്നു.  


എന്‍റെ ശരീരം കത്തുന്നത് പോലെ തോന്നി. ഫോണിലൂടെ വന്നു തൊടുന്ന നിശ്വാസ ജ്വാലകള്‍ നിന്നെ പൊള്ളിക്കുന്നുണ്ടാവുമോ? 


നീയിടയ്ക്കു നടുങ്ങുന്നത് ഞാനറിയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ദു:സ്വപ്‌നങ്ങള്‍ മാത്രം വിരുന്നു വന്നിരുന്ന ദിവസങ്ങളിലൊന്നില്‍ തലയിണയുടെ അടിയില്‍ അമ്മ തിരുകിയ കൊന്തയെ ഓര്‍ത്തു ഞാന്‍ . വിശുദ്ധന്മാര്‍ കാവല്‍ നില്‍ക്കാതിരുന്നാലോ എന്നു ഭയന്നാവണം യക്ഷിയമ്മക്കാവിലെ ഭസ്മപ്പൊതികളും അമ്മ കൊന്തയ്ക്ക് കൂട്ടായി കരുതിയിരുന്നു. അര്‍ജ്ജുനന്‍ , ഫല്‍ഗുണന്‍ എന്നു ഞാന്‍ മനസ്സില്‍ ജപിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു. നിനക്ക് വേണ്ടി.. നിന്‍റെ നിദ്രയില്‍ കാവല്‍ നില്‍ക്കാന്‍ അറിയാവുന്ന മാലാഖമാരോടൊക്കെ കേണു കൊണ്ടേയിരുന്നു. എന്നിട്ടും നീ അസ്വസ്ഥനായിരുന്നു.


ഒരേ കിടപ്പില്‍ കിടന്ന് എന്‍റെ ശരീരം മരവിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. എന്നിട്ടും നിന്‍റെ ഉറക്കത്തിനു ശല്യമാകുമോ എന്നു ഭയന്ന് ഞാന്‍ അതേ കിടപ്പില്‍ തന്നെ കിടന്നു. 


പുറത്തു മഴയപ്പോഴും അതേ പോലെ  പെയ്തു നിറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

Monday, April 9, 2012

"വല്യമ്മച്ചി" -അവസാന ഭാഗം

ചെന്നു കയറുമ്പോള്‍ ഊര്‍ധ്വന്‍ വലിച്ചു കിടക്കുന്ന ഒരു വൃദ്ധയുടെ മുറിയുടെ ചേരുവകള്‍ എല്ലാം തികഞ്ഞിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. അബോധാവസ്ഥയിലുള്ള വല്യമ്മച്ചിയുടെ തൂവെള്ള കിടക്കയോട് ചേര്‍ന്ന് തന്നെ കസേരയിലിരിക്കുന്ന മകള്‍ (എന്‍റെ അച്ഛന്‍ പെങ്ങള്‍ / അപ്പച്ചി). അതിന്‌ പിന്നിലായി രണ്ടാം നിരയില്‍ എന്‍റെ അനിയത്തിയും അപ്പച്ചിയുടെ മകളും. വല്ലാത്ത നിശബ്ദത. ഇപ്പോഴാണോടീ വരുന്നത് എന്നൊരു ചോദ്യം എന്‍റെ അനിയത്തിയുടെ കണ്ണുകളില്‍ ഒരു കുറ്റ പ്പെടുത്തലോടെ തെളിഞ്ഞത് കണ്ടില്ലെന്നു നടിച്ച്‌, ഞാനും ഒരു നിമിഷം മിണ്ടാതെനിന്നു.

കുളിയും ഭക്ഷണവും കഴിഞ്ഞു വീണ്ടും ആ മുറിയിലെത്തിയപ്പോള്‍ തോന്നി വല്യമ്മച്ചിയ്ക്ക് ഉറപ്പായും ബോറടിക്കുന്നുണ്ടാവും. എല്ലാവരും കൂടെയുള്ളപ്പോള്‍ ഇങ്ങനെയൊരന്തരീക്ഷം ആ വീടിന്‍റെ ചുമരുകള്‍ക്കു പോലും തീര്‍ത്തും അപരിചിതമാണല്ലോ? "ചേച്ചീ, കൈയില്‍ ഞാന്‍ മൈലാഞ്ചിയിട്ടു തരട്ടേ" എന്ന കല്യാണിയുടെ ചോദ്യം പോലും വളരെ താഴ്ന്ന സ്ഥായിയില്‍ .. എനിക്കും വല്ലാതെ ശ്വാസം മുട്ടുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

അവിടെ നിന്നുമെഴുനേറ്റ് അടുത്ത മുറിയിലെത്തിയപ്പോള്‍ ഉത്സവം കണ്ട് മടങ്ങി വരുന്ന അനിയന്‍ അക്കു. കുഞ്ഞുങ്ങള്‍ മൂക്കും മുന്‍പേ പഴുക്കുന്ന ഈ കാലത്തും പതിനാറിലെത്തിയ അവന്‍ കാത്തു സൂക്ഷിക്കുന്ന നിഷ്കളങ്കത എന്നെ എപ്പോഴും അത്ഭുതപ്പെടുത്താറുണ്ട് . പിന്നെ പതിവു പോലെയുള്ള ബഹളങ്ങളും അട്ടഹാസങ്ങളും കൊണ്ട് വീട് നിറയാന്‍ തുടങ്ങി. ഗൗരവ മുഖംമൂടികള്‍ ഉപേക്ഷിച്ച് മരണ മുറിയിലെ കാവല്‍ക്കാരും ഞങ്ങളോടൊപ്പം കൂടി. രാവിനു പ്രായമേറുന്നതോ പരിസരങ്ങള്‍ ഉറങ്ങുന്നതോ ശ്രദ്ധിക്കാതെ ഞങ്ങള്‍ വെറുതേ ചിരിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു.

ഇടയ്ക്ക് വല്യമ്മച്ചിയെ നോക്കാന്‍ പോയ അപ്പച്ചി ഞങ്ങളെയും വിളിച്ചു. ചെന്നു നോക്കുമ്പോള്‍ ശ്വാസത്തിന്‍റെ താളത്തിനു വ്യത്യാസം. നോക്കി നോക്കി നില്‍ക്കെ ഒരു നിശ്വാസത്തോടെ ആ ശരീരം നിശ്ചലമായി. മുഖത്ത് വിരിഞ്ഞ ചിരി കണ്ടു നില്‍ക്കുമ്പോള്‍ എനിക്ക് സംശയം തീരുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല. എല്ലിന്‍ കൂടായി തീര്‍ന്ന ആ നെഞ്ചില്‍ തല വെച്ച് നോക്കി ഒരു മിടിപ്പും അവശേഷിക്കുന്നില്ല എന്നുറപ്പിക്കുമ്പോള്‍ മനസ്സ് ശൂന്യമായിരുന്നു. വല്യമ്മച്ചിയുടെ കുഴിഞ്ഞ കണ്‍തടങ്ങളില്‍ ഒരു തുള്ളി കണ്ണുനീര്‍ അവശേഷിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

"ഗൗരി ഇന്നലെ രാത്രി തന്നെയെത്തിയിരുന്നു,ല്ലേ? ചിരിക്കുന്നതു കേട്ടു." തെക്കേലമ്മയുടെ ചോദ്യം കേട്ടപ്പോള്‍ മനസ്സൊന്നു കാളി. ഇന്നലത്തെ ബഹളത്തിനു വഴക്ക് പറയാനാവുമോ? "നാണിയമ്മയ്ക്ക്‌ ഭാഗ്യമുണ്ട്. ആ സമയമായപ്പോള്‍ എല്ലാവരും അടുത്ത് തന്നെ ചിരിച്ച് കളിച്ച് ഇരിക്കുന്നത് കണ്ടു സന്തോഷത്തോടെ കണ്ണടയ്ക്കാന്‍ കഴിഞ്ഞല്ലോ? അവരുടെ ഏറ്റവും വലിയ സന്തോഷവും അതായിരുന്നല്ലോ?"

വല്യമ്മച്ചിയ്ക്ക് മക്കള്‍ ഏഴു പേരാണ്. ഈ മക്കളും മരുമക്കളും അവരുടെ മക്കളുമായി ഒന്നിച്ചിരിക്കാന്‍ കിട്ടുന്ന ഒരവസരവും നഷ്ടപ്പെടാതെ നോക്കുമായിരുന്നു വല്യമ്മച്ചി. ആഘോഷങ്ങള്‍ക്ക് ഓണമെന്നോ വിഷുവെന്നോ ഈസ്ററെന്നോ മുഹറമെന്നോ ഉള്ള വ്യത്യാസങ്ങളും കാണില്ല. പാചക സമയത്താണെങ്കില്‍ അടുക്കളയില്‍ , അല്ലെങ്കില്‍ ഏതെങ്കിലുമൊരു മുറിയില്‍ എല്ലാവരും കൂടി ബഹളം വെച്ച് , നാടിളക്കി , പരസ്പരം കളിയാക്കി...

ആ ലോകത്തില്‍ വല്യമ്മച്ചിയോടൊപ്പം കൂടാന്‍ അച്ഛനും വല്യച്ഛനും അമ്മാമ്മയും അവിടുത്തെ വല്യച്ഛനും വല്യമ്മൂമ്മയും ഒക്കെയുണ്ടാവും. അവരവിടെ മിസ്സ്‌ ചെയ്യുന്നത് ഞങ്ങളുടെ കുറേ പേരുടെ കളിചിരികള്‍ മാത്രമാവും. അധികം താമസിക്കാതെ വീണ്ടും കാണാം എന്നു മാത്രം ആഗ്രഹിച്ചു കൊണ്ട്.....ശുഭയാത്ര....

Tuesday, March 27, 2012

മൗനമേ....

എന്നും എപ്പോഴും ആദരവോടു കൂടിയല്ലേ ഞാന്‍ നിങ്ങളെ സമീപിച്ചിട്ടുള്ളൂ? അമൂല്യമാണെന്ന ബോധത്തോട് കൂടി വളരെ സൂക്ഷിച്ചല്ലേ ഞാന്‍ നിങ്ങളെ ഉപയോഗിച്ചിട്ടുള്ളൂ? എന്നിട്ടും എന്തിനാണ് വാക്കുകളേ, കിട്ടുന്ന ഏതൊരവസരവും പാഴാക്കാതെ എന്നെയിങ്ങനെ കീറി മുറിക്കുന്നത്?

പണ്ട് പ്രാണന്‍ പകുത്തു കൊടുത്തൊരു കൂട്ടുകാരനുണ്ടായിരുന്നു. എന്നെ പോലെ തന്നെ വാക്കുകളെ പ്രണയിച്ചവന്‍ .ഞങ്ങള്‍ക്ക് വഴങ്ങാതെ മറ്റുള്ളവരുടെ പേനത്തുമ്പില്‍ നിന്നും അനര്‍ഗളം പ്രവഹിക്കുന്ന അക്ഷരങ്ങളെ കുശുമ്പോടെ എന്നോടൊപ്പം നോക്കി നിന്നവന്‍ .. വാക്കുകളെ ഇഷ്ടം പോലെയെടുത്ത് അമ്മാനമാടുന്നവരെ ആയിരുന്നു ഞങ്ങള്‍ ഈ ഭൂമിയില്‍ ഏറ്റവും ബഹുമാനിച്ചിരുന്നത്. അവരോടു മാത്രമായിരുന്നു അസൂയപ്പെട്ടത്‌.. . ഒന്നിച്ചു ജീവിക്കുന്ന കാലത്ത് തൊടി നിറച്ചും പന്തല്‍ കെട്ടി വളര്‍ത്തുന്ന കോവലിനെയും പയറിനെയും, നടുമുറ്റത്തിന്റെ ഒരരികിലെ കോലായില്‍ ഇരുന്ന് ചൂട് കാപ്പി ഊതിക്കുടിക്കുന്ന മഴക്കാല വൈകുന്നേരങ്ങളെയും സ്വപ്നം കണ്ടത് പോലെയായിരുന്നു അലമാരയില്‍ അടുക്കി നിറയ്ക്കുന്ന പുസ്തകങ്ങളെ കുറിച്ചും സങ്കല്‍പ്പിച്ചത്‌ .

കാലം എപ്പോഴുമെന്ന പോലെ മാന്ത്രിക വടി കൊണ്ടൊന്നുഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ , പ്രണയം മഞ്ഞുപുതപ്പുമുപേക്ഷിച്ചു മാഞ്ഞു പോയി. അതു വരെ ദിവ്യമെന്നും അനര്‍ഘമെന്നും പാടിപ്പുകഴ്ത്തിയതൊക്കെ സമയം കളഞ്ഞ പാഴ്വേലകളായി. അതു വരെയുണ്ടായിരുന്ന വൈകാരിക സുരക്ഷിതത്വത്തിന്‍റെ ഉരുക്കു കവചം, പ്രണയം മൂലമുള്ള ഹരാസ്മെന്റ് ആയി...

ഹരാസ് ചെയ്യുക..നീണ്ട പല്ലുകളും ദംഷ്ട്രയും കാട്ടി, പിന്നീടുള്ള ഉറക്കമില്ലാ രാത്രികള്‍ക്ക് കൂട്ടായി വന്നു ആ വാക്ക്. നിലയില്ലാത്ത ആഴത്തിലേയ്ക്ക് എന്‍റെ കൈയും കാലും കെട്ടി വലിച്ചെറിഞ്ഞു കളഞ്ഞിട്ട് , മുഖമൊന്നുയര്‍ത്തിയൊരു കവിള്‍ ശ്വാസം പോലും എടുക്കാന്‍ അനുവദിക്കാതെ, നെറുകയില്‍ തന്നെ ചവിട്ടിത്താഴ്ത്തിക്കൊണ്ടിരുന്നു..... തനിച്ചു തന്നെ തുഴഞ്ഞു നീങ്ങേണ്ടി വരുന്ന കടലാഴങ്ങളിലെ അവസാന ആശ്രയങ്ങള്‍ പോലും വാക്കുകള്‍ വന്ന് തട്ടിയെറിഞ്ഞു കൊണ്ടേയിരുന്നു. ഞാന്‍ മുങ്ങി മുങ്ങി.........

പിന്നെയും കാലം പരീക്ഷണങ്ങളുമായി പിന്നാലെ തന്നെ കൂടുന്നു...

വണ്ടിയുടെ ചക്രം പോലെ വീണ്ടും കാലം അതേ നിമിഷത്തില്‍ എത്തിയിരിക്കുന്നു.. ഒരു പാട് അടികളേറ്റു പതം വന്ന് ചിലരുടെ മനസ്സൊക്കെ കാരിരുമ്പിന്റെ കരുത്തു കാട്ടുമെന്നത് കണ്ടു ഒരു നാള്‍ ഞാനുമെന്ന് മനസ്സ് മോഹിച്ചത് വെറുതേ. ഓരോ കുഞ്ഞു അക്ഷരക്കൂട്ടവും ഇപ്പോള്‍ അതിന്‍റെ മൂര്‍ച്ച കൊണ്ടെന്നെ വേട്ടയാടാന്‍ തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. സംരക്ഷണത്തിന്റെ ഉടുപ്പിട്ട് പറന്നു വന്നിരുന്ന മേഘസന്ദേശങ്ങളിലെ മൂന്നക്ഷരങ്ങള്‍ പോലും ഇപ്പോള്‍ ,പറയാതൊളിപ്പിച്ചു പിടിക്കുന്ന അര്‍ത്ഥ സാഗരങ്ങളെ കാണിച്ച് ഭീഷണിപ്പെടുത്തുന്നു...

"എങ്ങനെയുണ്ട് " എന്നു ആകുലപ്പെടുമ്പോള്‍ "ഒന്നുമില്ല" എന്ന മറു കുറിപ്പിനോടൊപ്പം വെറുതേ ചേര്‍ക്കുന്ന "plz" എന്നോട് മണിക്കൂറുകള്‍ പ്രസംഗിക്കുന്നുണ്ട്,ആ ജീവിതത്തില്‍ എന്നേ അധികപ്പറ്റായ എന്നെ കുറിച്ച്. ആരോടും ഒരു അറ്റാച്മെന്റും ഇല്ലെന്നു ഇടയ്ക്കിടെയ്കു ഉറക്കെ പറയുമെങ്കിലും എല്ലാരുമല്ലല്ലോ ഞാന്‍ എന്ന എന്‍റെ അഹങ്കാരത്തിന്‍റെ മുഖത്ത് തന്നെ കാറി തുപ്പും ഇത്തരം ത്രൈക്ഷരികള്‍ .

അങ്ങനെയാണല്ലോ മൗനം എന്‍റെ പ്രിയപ്പെട്ട കൂട്ടുകാരിയാകുന്നത്...ഇനിയെന്നാണ് ഇല്ലാത്ത അര്‍ഥങ്ങള്‍ തേടിപ്പിടിച്ചെടുത്ത് ഇവളുമെന്നെ നോവിക്കാന്‍ തുടങ്ങുന്നത് എന്നെനിക്കറിയില്ലയെങ്കിലും, മൗനമേ നിന്നെ സ്നേഹിക്കുന്നു ഞാന്‍ .........

Friday, February 24, 2012

ഉടുപ്പുരിഞ്ഞ ഭ്രാന്ത്‌

ഒരു പാട് പഴക്കം തോന്നുന്നു എനിക്ക്. നൂറ്റാണ്ടുകളൊന്നുമല്ല ,ഒരു പാട് ജന്മങ്ങളുടെ പഴക്കം.

ചില രാത്രികളില്‍ ഉറങ്ങാന്‍ കിടക്കുമ്പോള്‍ തോന്നും, നാളെയെന്നത് ഉണ്ടാവുകയേ ഇല്ലെന്ന്. ആ ദിവസം വെച്ചൊരു കണക്കെടുപ്പ് നടത്തിയാല്‍ ഒരു പക്ഷേ തുലാസിന്റെ നില വളരെ കൃത്യമായിരിക്കും. ദു:ഖങ്ങളും സന്തോഷങ്ങളും തുല്യമായി , നേര്‍രേഖയില്‍ സൂചി ചലിക്കാതെ നില്‍ക്കും.

കാലവൃക്ഷത്തിലെ, പച്ചയെങ്കിലും ഞെട്ട് ശോഷിച്ച ഇല നേര്‍ത്ത കാറ്റിലും വിറയ്ക്കുന്നത് എനിക്ക് കാണാം.

വാര്‍ധക്യത്തിലെത്തിയവരോട് എനിക്കെന്നും ആദരവാണ്. ജീവിതത്തിലെ ഏതൊക്കെ തീവ്രമായ പ്രതിസന്ധികള്‍ കടന്ന്, എത്ര യാതനകള്‍ അനുഭവിച്ചാകണം അവരീ അവസ്ഥയിലെത്തിയിട്ടുണ്ടാവുക? അവരുടെ മുഖത്തെ എണ്ണമറ്റ ചുളിവുകള്‍ ഏതൊക്കെ നരക നിമിഷങ്ങളുടെ വിരല്‍പ്പാടുകളാവും? ആത്മഹത്യ ഒരു അഭയമായി അവരെ എത്ര മോഹിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ടാവും? എങ്ങനെയാവും അവരാ പ്രലോഭനങ്ങളെ അതിജീവിച്ചിട്ടുണ്ടാവുക? ജീവിതത്തോടുള്ള മോഹമോ മരണത്തോടുള്ള ഭയമോ ? ഏതാവും അവരെ ഇവിടെ പിടിച്ച് നിര്‍ത്തിയത്?

കറുത്ത വസ്ത്രമണിഞ്ഞ മോഹിനീ....ഇത്തിരി ഭയമെന്നില്‍ അവശേഷിക്കാന്‍ അനുവദിക്കു...

Saturday, January 21, 2012

സ്നേഹമാണഖില സാരം...

ചെറിയ കുട്ടിയായിരിക്കുമ്പോഴാണ്, മുറ്റത്ത്‌ കൂട്ടുകാരോടൊപ്പം ഉള്ള കളിയ്ക്കിടയില്‍ നിന്നും ഓടി മുറിയില്‍ ചെന്നപ്പോള്‍ കണ്ടത് എന്തോ പറഞ്ഞു ചിരിച്ചും കൊണ്ട് അച്ഛന്‍ അമ്മയുടെ കവിളില്‍ കൊടുക്കുന്ന ഒരുമ്മ...:)

(മുന്‍പും ഇവര്‍ തമ്മിലുള്ള ശൃംഗാരമൊക്കെ കണ്‍കോണിലൂടെ വീക്ഷിച്ചു വിടാറുണ്ട് എങ്കിലും നേരിട്ടൊരു കാഴ്ച ആദ്യമായായിരുന്നു)

അച്ഛന്‍റെയും അമ്മയുടെയും റൊമാന്റിക്‌ നിമിഷങ്ങള്‍ക്ക് അറിയാതെ സാക്ഷിയായല്ലോ എന്ന ചമ്മല്‍ .... എന്‍റെ ചമ്മല്‍ അവരറിഞ്ഞാല്‍ കേള്‍ക്കേണ്ടി വരുന്ന അച്ഛന്‍റെ പരിഹാസം... :(

ആലോചിച്ചപ്പോള്‍ ആക്രമണമാണ് ഏറ്റവും നല്ല പ്രതിരോധമെന്ന അടവ് തന്നെയാണ് എന്‍റെ ചെറിയ ബുദ്ധിയിലുദിച്ചത്.....:)

"അയ്യേ...എന്നാലും അച്ഛാ...ഞാന്‍ കണ്ടല്ലോ..." എന്ന ഒരു വിജയചിരിയുമായി നിന്ന എന്നെ "ഓ...പിന്നെ,നീ ഒന്ന് പോടീ... ഞാന്‍ എന്‍റെ ഭാര്യയെ അല്ലേ ഉമ്മ വെച്ചത് " എന്ന് നിസ്സാരയാക്കി അച്ഛന്‍ ....:(

ജീവിതത്തില്‍ എന്നെന്നും ഓര്‍മ്മിക്കേണ്ട ചില കാര്യങ്ങള്‍ ഇത്തരം സന്ദര്‍ഭങ്ങളിലാണ് പുള്ളിക്കാരന്‍ പകര്‍ന്നു തരാറുള്ളത് .. അന്നും പതിവു തെറ്റിയില്ല.

"ഒരാളോട് സ്നേഹം തോന്നുന്നതോ അത് പ്രകടിപ്പിക്കുന്നതോ ഒന്നും ഒരു മോശം കാര്യമല്ല. അതിന്‍റെ പേരില്‍ ആരെങ്കിലും അപമാനിച്ചാല്‍ അതൊരപമാനമായി കാണുകയും വേണ്ട. അതേ സമയം , ആരെയെങ്കിലും വെറുക്കുകയോ വേദനിപ്പിക്കുകയോ ചെയ്യുന്നത് പോലെ ചീത്തയായ വേറൊരു കാര്യവുമില്ല. "

പിന്നെയും കുറേ പറഞ്ഞു അച്ഛന്‍ .....

ഇപ്പോഴും ഓര്‍മ്മയില്‍ നന്നായി തെളിഞ്ഞു നില്‍ക്കുന്നു...

ബന്ധങ്ങള്‍ ഈഗോയില്ലാതെ നിലനിര്‍ത്തിക്കൊണ്ട് പോകാന്‍ എന്നും അച്ഛന്‍റെ ഈ വാക്കുകള്‍ പ്രേരണയായിട്ടുണ്ട്. സ്നേഹമുണ്ടായി പോയതിന്‍റെ പേരില്‍ പല വട്ടം പരിഹാസം ഏറ്റു വാങ്ങേണ്ടി വന്നപ്പോഴും തല കുനിയാതിരിക്കാന്‍ എന്നെ സഹായിച്ചതും മറ്റൊന്നല്ല.. പ്രണയത്തിന്റെയും സൗഹൃദത്തിന്റെയും കുരിശു മരണങ്ങളില്‍ എന്നും എന്‍റെ തുണയായി കൂടെയുള്ളതും ഈ വിലയേറിയ വാക്കുകള്‍ മാത്രം...

Monday, December 5, 2011

ഓ....ഡിസംബര്‍...

ഡിസംബര്‍-ലെ പ്രഭാതങ്ങള്‍ക്ക് വല്ലാത്ത ചാരുതയാണ്.....

അതി കാലത്തെഴുനേറ്റ്, മഞ്ഞിന്റെ പുതപ്പു മാറ്റി വരുന്ന സൂര്യനെ കാണുമ്പോള്‍,എന്ത് സുന്ദരിയാണീ ഡിസംബര്‍ എന്നോര്‍ത്തു പോവും..ഒട്ടും കരുത്തു കാട്ടാതെ മെല്ലെ,മെല്ലെ തന്റെ കൈകള്‍ കൊണ്ടു ഭൂമിയെ പുണരുന്ന സൂര്യനോട്‌ വല്ലാത്തൊരിഷ്ടം തോന്നും .കുളി കഴിഞ്ഞ് ഈറന്‍ പുടവ ഉടുത്തു നില്ക്കുന്ന ,ഒരു നവ വധുവിനെ പോലെ നാണം കുണുങ്ങുന്ന സുന്ദരിയായ പ്രഭാതങ്ങള്‍....

ഡിസംബര്‍-ലെ പകലുകള്‍ക്ക്‌ വല്ലാത്ത വശ്യതയാണ്...

തനിയേയിരുന്നു സ്വപ്നം കാണുന്ന ചില ഏകാന്ത നിമിഷങ്ങളില്‍,കാറ്റു ഒരു കുസൃതിക്കുട്ടിയെ പോലെ കൈ നിറയെ പൂക്കളുമായി ഓടിയെത്തും. എനിക്ക് വേണ്ടി മാത്രം എവിടെയോ പൂത്തഒരേഴിലം പാലയുടെ പൂങ്കുല സമ്മാനിച്ചിട്ട് ഓടി മറയും.പിന്നെ പേരറിയാത്ത ഏതൊക്കെയോ പൂക്കള്‍,ഏതൊക്കെയോ ഗന്ധങ്ങള്‍ .വര്‍ണ്ണങ്ങള്‍ ഏഴും വാരിയണിഞ്ഞു നിറഞ്ഞു ചിരിക്കുന്ന ഒരു അലസ സുന്ദരിയാണ് അപ്പോള്‍ ഡിസംബര്‍...ലാസ്യ മോഹിനി..

ഡിസംബര്‍-ലെ സന്ധ്യകള്‍ക്ക് വല്ലാത്തൊരു നിശ്ശബ്ദതയാണ്‌...

തന്റെ എല്ലാ പ്രഭാവത്തോടും കൂടി മറയുന്ന സൂര്യനെ കണ്ടു കൊതി തീരാതെ നോക്കി നില്ക്കുന്ന പ്രണയിനി ആവും പാവം സന്ധ്യ .പിന്നീട് ഒരു കാവി വസ്ത്രത്തിനുള്ളില്‍ തന്നെ തന്നെ പൊതിഞ്ഞു നിസ്സംഗതയുടെ മൂടു പടത്തിനുള്ളില്‍...... തനിയേ...പുറമെ ഗംഭീരം... അകമേ.......???

ഡിസംബര്‍-ലെ രാത്രികള്‍ക്ക് വല്ലാത്ത പൂര്‍ണതയാണ്...

കട്ട പിടിച്ച ഇരുട്ടിന്റെ മറ പറ്റി രാവിറങ്ങി വരും..താരകളുടെ കണ്ണില്‍ നിന്നും ഈ ഭൂമിയിലെ സൗന്ദര്യത്തെ മറച്ചു വെയ്ക്കാന്‍ മഞ്ഞിന്റെ പുതപ്പും കൊണ്ട് ..ഒറ്റയ്ക്ക് നില്‍ക്കുന്ന ഏഴിലം പാലകള്‍ ഏതോ മന്ത്രവടി കൊണ്ട് ആരോ തൊട്ടിട്ടെന്ന പോലെ അടിമുടി പൂക്കും.. ഇരുട്ടിനൊപ്പം ഉന്മാദം നിറച്ച് പാലപ്പൂ മണവും ഏതോ വഴിയാത്രക്കാരനെ തേടിയിറങ്ങും. വശ്യ സുന്ദരിയായി ഡിസംബര്‍ രാവിങ്ങനെ മുറുക്കി ചുവപ്പിച്ചു നില്‍ക്കും. അവളുടെ കണ്ണുകളിലെ തിളക്കം പോലെ വീട്ടുകോലായകളില്‍ നക്ഷത്രങ്ങള്‍ കത്തി നില്‍ക്കും.

രണ്ടു വര്‍ഷം മുന്‍പുള്ള ഡിസംബര്‍ അവസാനിച്ചത്‌,പുതിയ വര്‍ഷത്തിലേക്ക് ഒരു പാട് പ്രതീക്ഷകളും കരുതി വെച്ചിട്ടായിരുന്നു. പക്ഷേ ഏഴാനാകാശത്തേക്കാള്‍ ഉയരെ കെട്ടിപ്പൊക്കിയ സ്വപ്നക്കൂടാരം തകര്‍ന്നടിഞ്ഞത് വെറും രണ്ടു ദിവസം കൊണ്ടായിരുന്നു.ജീവിതം തന്നെ അസ്തമിച്ചത് പോലെ .എന്നാല്‍ കഴിഞ്ഞ ഡിസംബര്‍ ന്റെ തുടക്കം തന്നെ മറ്റൊരാളിന്റെ ഹൃദയരക്തം വാരിച്ചൂടിയായിരുന്നു. അറിഞ്ഞോ അറിയാതെയോ ചെയ്തു പോയ ഒരു പാപം. എനിക്ക് പക്ഷേ തിരുത്താതെ വയ്യായിരുന്നു.

ഡിസംബര്‍, അങ്ങേയറ്റം ഇഷ്ടപ്പെടുന്നതിനോടൊപ്പം നിന്നെയെനിക്ക് ഭയമാണ് ... ഈ വര്‍ഷം നിന്റെ മാറാപ്പില്‍ നീയെനിക്കായി എന്താണ് കരുതി വെച്ചിരിക്കുന്നത്???


Tuesday, November 22, 2011

കുഞ്ഞു കാര്യങ്ങളുടെ തമ്പുരാട്ടി

കുഞ്ഞു കുഞ്ഞു കാര്യങ്ങള്‍ മതി,ഏതോ ബമ്പര്‍ ലോട്ടറിയടിച്ചാലെന്ന പോലെ മനസ്സിങ്ങനെ തുള്ളിച്ചാടാന്‍.ചിലപ്പോള്‍ രാവിലെയുണര്‍ന്നു വാതില്‍ തുറന്നിറങ്ങുമ്പോള്‍ എന്നെ കാത്തെന്ന പോലെ മാങ്കൊമ്പില്‍ ചിലച്ചിരിക്കുന്ന കുഞ്ഞിക്കിളി, ഓഫീസിലേയ്ക്ക് നടക്കുമ്പോള്‍ എന്നും എതിരേ വരാറുള്ള ചേച്ചിയുടെ മുഖത്തെ പുഞ്ചിരി, സ്കൂള്‍ ബസ്‌ ലേയ്ക് വലിച്ചും കൊണ്ടോടുന്ന അമ്മയുടെ കൈയില്‍ തൂങ്ങിക്കിടന്നും കള്ളച്ചിരി തരുന്ന പേരറിയാ കുട്ടി, ഫെഡറല്‍ ബാങ്ക് എ റ്റി എം ലെ സെക്യൂരിറ്റി ചേട്ടന്റെ സുപ്രഭാതം, ഓഫീസ് റിസപ്ഷനിലെ റോസ് ന്റെ "ഹായ് ചേച്ചീ,ഇന്നും നല്ല മിടുക്കിയായിട്ടാണല്ലോ" എന്ന സ്വാഗതം... ഇതൊക്കെ തന്നെ ധാരാളമാണ്‌ ഒരു ദിവസം സമ്പന്നമാകാന്‍.. :)

നല്ലൊരു വൈകുന്നേരമായിരുന്നു ഇന്നലെ.മുല്ലപ്പെരിയാറും മരണവും കൂടി പങ്കു വെച്ചെടുത്ത പകലിനു ശേഷം,വീട്ടിലെത്തി "രാത്രി ലില്ലികള്‍ പൂത്ത പോല്‍, ഒരു മാത്രയീ മിഴി മിന്നിയോ??" (ഇന്നലെ ചുണ്ടില്‍ കുടുങ്ങിയ പാട്ട്‌ അതായിരുന്നു.. വിശേഷിച്ചും "മാറുരുമ്മിയുറങ്ങുവാന്‍ മനസ്സ് പങ്കിടാന്‍" എന്ന വരികള്‍ ) കേട്ടു കേട്ടിങ്ങനെ കിടന്നപ്പോള്‍ "എന്തുവാ??" എന്ന ചോദ്യവുമായി കൂട്ടുകാരന്റെ വിളി കാതില്‍..കൊല്ലം സ്ലാന്ഗ് എനിക്കൊട്ടുമില്ലെങ്കിലും അതിനെ കളിയാക്കിയാണ് ഈ ചോദ്യം.രണ്ടേ രണ്ടു മിനിറ്റ് മാത്രം നീണ്ട സംഭാഷണത്തിന് ശേഷം ഫോണ്‍ വെച്ചു എങ്കിലും ആ കോള്‍ തന്ന സന്തോഷം പറയാന്‍ വയ്യ.

അങ്ങനെ ഓരോന്ന് ആലോചിച്ചു കിടന്നപ്പോഴാണ്‌ വല്ലപ്പോഴും ചാറ്റ് ചെയ്യുന്ന ഒരു ചേട്ടനെ ഓണ്‍ ലൈന്‍ ല്‍ രണ്ടു ദിവസമായി കാണാത്ത വിവരം ഓര്‍മ്മ വന്നത്.വിളിച്ചു നോക്കിയപ്പോള്‍ തിരക്ക് പിടിച്ച ജോലിയുടെ തലവേദനകളെ കുറിച്ചൊക്കെ പറഞ്ഞു അദ്ദേഹം. ചുരുങ്ങിയ വാക്കുകളില്‍ വിശേഷം പറഞ്ഞു വെച്ച ശേഷം ഒരു നിമിഷത്തിനുള്ളില്‍ മൊബൈല്‍ ല്‍ വീണ്ടും അതേ കോള്‍. അദ്ദേഹത്തിന്‍റെ രണ്ടു വയസ്സുകാരന്‍ മകന് എന്നോട് സംസാരിക്കണം എന്ന്. എന്തൊക്കെയോ ചോദിച്ചു ആ വാവ. ആകെ മനസ്സിലായത്‌ "ചോറുണ്ടോ? ചായ കുടിച്ചോ?" ഇതു മാത്രം. ഞാന്‍ അങ്ങോട്ട്‌ ചോദിക്കുന്നതിനും ആശാന്‍ എന്തൊക്കെയോ മറുപടി പറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു,എനിക്കൊന്നും മനസ്സിലായില്ല എങ്കിലും.

ആ നിമിഷം എനിക്ക് തോന്നിയ സന്തോഷം എത്രയെന്നു ഞാനെങ്ങനെ വിവരിക്കും? എത്ര നിസ്സാരമെന്നു തോന്നാമെങ്കിലും ആ കുഞ്ഞിന്റെ ഇത്തിരി സ്നേഹം എന്റെ ഒരു രാത്രിയെ മുഴുവന്‍ പ്രകാശിപ്പിച്ചു നിര്‍ത്തിയെന്നതാണ് സത്യം..